قــلــب يــخــی

امشب از آسمان دیده ی تو/ روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها/ پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم/ شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد/ عطش جاودان آتش ها

          آری آغاز دوست داشتن است

                      گرچه پایان راه ناپیداست

                                من به پایان دگر نیندیشم

                                          که همین دوست داشتن زیباست.

از سیاهی چرا حذر کردن/ شب پرازقطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند/ عطرسکرآورگل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو/ کس نیابد زمن نشانه من

 روح سوزان آه مرطوب/ بسوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز/ خفته در پرنیان رویاها

 با پر روشنی سفر گیرم/ بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم/ من تو باشم، تو، پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود/ بار دیگر تو، بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریاییست/ کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفانی/ کاش یارای گفتن باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم/ بروم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان/ تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو، می خواهم/ چون غباری زخود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام/ به سبک سایه تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است

                      گرچه پایان راه ناپیداست

                                من به پایان دگر نیندیشم

                                          که همین دوست داشتن زیباست

 

نوشته شده توسط کتایون در یکشنبه 31 تیر1386 ساعت 12:19 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت