دلبسته بودن شبیه طنابی در گردن داشتن است.

باید مواظب باشی وگرنه یا خودت از دست می روی یا

طناب بیچاره پاره می شود.

اگر خودت از دست بروی دو حالت دارد:

یا طناب برای همیشه نعش خاطرات تو را آویزان بر خودش حفظ می کند

و یا از گردن بی جان تو بر گردن تازه نفسی دیگر می افتد.

واگر طناب پاره شود:

یا تو در چاله های تاریک سردرگمی سقوط می کنی

و یا دنبال طنابی دیگر برای آویزان کردن خودت می گردی.

رسم زندگی همین است ورسم عاشقی.


 

نوشته شده توسط کتایون در جمعه 16 شهریور1386 ساعت 2:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت